Δημαρχείο
|
Σε αντίθεση με την εποχή του Μ. Λάγκο, όπου η ιταλική αποικιακή αρχιτεκτονική στα Δωδεκάνησα είναι εκλεκτική και αντλεί μορφολογικά στοιχεία από την ιπποτική (γοτθική) αρχιτεκτονική, την ιταλική (αναγεννησιακή, μπαρόκ, βενετσιάνικη) και την αρχιτεκτονική της Αν. Μεσογείου, στα χρόνια του Ντε Βέκκι με τη σκλήρυνση του καθεστώτος πολλά κτίρια της πόλης της Ρόδου άλλαξαν μορφή. Οι όψεις των κτιρίων καλύφθηκαν από πέτρα για θυμίζουν τα κτίσματα της περιόδου της Ιπποτοκτρατίας. Το δικαστικό μέγαρο, το ξενοδοχείο των Ρόδων και η λέσχη των Ενόπλων Δυνάμεων (Ακταίο) επαναπροσδιορίζονται μορφολογικά, ενώ κτίζονται το ξενοδοχείο Θέρμαι, το Θέατρο, η στρατιωτική Διοίκηση και το Palazzo delle Corporazioni ή Palazzo Littorio (1937, σημερινό Δημαρχείο). Χαρακτηριστικά των κτιρίων αυτών είναι τα μνημειακά μεγέθη, η επιβλητικότητα, τα ανάγλυφα σύμβολα και οι λατινικές χρονολογίες της φασιστικής εποχής.
|